Parafia Objawienia Pańskiego

Ławica – dawna królewska wieś, należąca zwyczajowo i każdorazowo do uposażenia starosty generalnego Wielkopolski, a współcześnie kojarząca się Poznaniakom przede wszystkim z lotniskiem, stała się w połowie 1986 roku miejscem przeznaczonym dla kolejnej świątyni na mapie Poznania.

 

To właśnie w czerwcu młody duchowny Tomasz Maćkowiak, w swoim ósmym roku kapłaństwa, pełniący posługę w parafii p.w. „Pierwszych Polskich Męczenników” w Poznaniu na Chartowie, otrzymał nominację na wikariusza przy kościele p.w. Św. Marcina i św. Wincentego w Skórzewie – z poleceniem budowy nowej świątyni i stopniowego organizowania duszpasterstwa na starej  Ławicy. Nowy duchowy ośrodek miał zgromadzić wokół siebie mieszkańców starej Ławicy i nowo powstałych i powstających osiedli mieszkaniowych o sympatycznie brzmiących nazwach: Bajkowe, Poetów, Edwardowo, Za lasem i Polana.

 

Zadanie było niełatwe, bo wszystko trzeba było zaczynać od zera, a czasy bardzo trudne, ale każde przedsięwzięcie podejmowane dla chwały Bożej nie może się nie udać. Tak było i w tym przypadku. Powierzenie Matce Bożej Częstochowskiej sprawy nowego kościoła, co zostało uczynione podczas wrześniowej pielgrzymki do Częstochowy zaowocowało w niedługim czasie znalezieniem właściwego gruntu pod budowę kapliczki. Już ostatniego dnia listopada 1986 roku - który był I Niedzielą Adwentu rozpoczynającą nowy rok liturgiczny - na wydzierżawionym kilkusetmetrowym placu, przy polowym ołtarzu odprawiono pierwszą mszę świętą i poświęcono miejsce pod budowę. Mimo złej pogody w tej tak ważnej uroczystości uczestniczyło około trzech tysięcy wiernych, a hasło umieszczone na ołtarzu; „Idźmy z radością na spotkanie Pana”, budziło nadzieję na szczęśliwe zrealizowanie planów.

 

Od tego momentu rozpoczął się wyścig z czasem, a wszystko po to, by spełniło się marzenie wiernych, by kaplica stanęła na święta Bożego Narodzenia. Dzięki ogromnemu zaangażowaniu i ofiarności oraz pomysłowości wielu ludzi, ten wydawałoby się utopijny termin został dotrzymany. Kaplica, nazwana przez parafian „Betlejemką” była gotowa na czas. To w niej 24 grudnia 1986 roku została odprawiona pierwsza pasterka. Ta mała świątynia dobrze służyła ludziom przez kilka kolejnych lat.

 

Ale był to dopiero początek drogi, bo kaplica mimo wspaniałego klimatu, jaki miała w sobie nie posiadała żadnego zaplecza mieszkaniowego dla duszpasterzy i stawała się zbyt mała dla rosnącej liczby wiernych.

 

I tak od 1991 roku zaczął się drugi etap mający na celu wybudowanie murowanego kościoła. Po pokonaniu przeszkód natury prawnej i technicznej  w maju 1993 roku, na zakupionym gruncie od Państwa Czyżów – przezacnych parafian, znanych również z faktu, że przez 8 lat (od 1987 do 1995r.) dali schronienie księdzu proboszczowi nie mającemu gdzie mieszkać i stołowali kolejnych wikariuszy - wmurowano kamień węgielny pod budowę docelowego kościoła. Po pięciu latach, w 1998 roku stanęła nowa świątynia z całym zapleczem ułatwiającym prowadzenie działalności duszpasterskiej, a na terenie przykościelnym okazała grota z rzeźbami Matki Bożej i św. Bernadety. Konsekracja świątyni miała miejsce rok później, czyli dokładnie 1 czerwca 1999 roku.

 

Na terenie parafii od połowy 1996 roku mieszkają i pracują siostry ze Zgromadzenia Najświętszej Rodziny z Nazaretu, które biorą czynny udział w życiu parafii, prowadząc również przedszkole.

 

W naszej parafii, jak w każdej tego typu placówce, od samego początku do chwili obecnej – a jest to już 22 rok istnienia i działalności osiedlowego duszpasterstwa pod przewodnictwem tego samego duchownego, czyli księdza kanonika Tomasza Maćkowiaka – stawia się za cel pomoc wiernym we wszechstronnym rozwoju poprzez inicjowanie powstawania różnych wspólnot, które powoli zjednoczyły coraz więcej wiernych i stworzyły dobrą więź międzyludzką. Wspólnoty obejmują między innymi: dzieci, młodzież, dorosłych w sile wieku, seniorów, ludzi zagubionych we współczesnym świecie nie dającym poczucia bezpieczeństwa, pokrzywdzonych i uzależnionych od nałogów oraz niepełnosprawnych.

 

Oprócz udziału w tych grupach wspólne życie polega również na organizowaniu różnych spotkań kulturalnych i wyjazdów zarówno pielgrzymkowych, jak i wypoczynkowych. Wszystkie te formy działania  i problemy są miedzy innymi tematami omawianymi i nagłaśnianymi w parafialnej gazetce „Echo Objawienia”, wydawanej jako miesięcznik.

 

Na skutek takich działań coraz więcej ludzi utożsamia się z parafią, bo wszystkie te inicjatywy miały i mają służyć jednemu celowi: przybliżyć wiernych do Boga, a wiernych wzajemnie do siebie.

GG/31 lipca 2009r.